چگونه یک مش سه‌بعدی را به‌صورت برنامه‌نویسی در TypeScript بسازیم

مرحله 1: نصب @aspose/3d

npm install @aspose/3d

هیچ افزونه بومی یا کتابخانه سیستمی مورد نیاز نیست. این بسته شامل تعاریف نوع TypeScript است.

حداقل tsconfig.json:

{
  "compilerOptions": {
    "target": "ES2020",
    "module": "commonjs",
    "moduleResolution": "node",
    "esModuleInterop": true,
    "strict": true
  }
}

مرحله ۲: ایجاد یک صحنه و گره

یک Scene بالاترین سطحِ کانتینر است. تمام هندسه باید به یک Node داخل درخت صحنه متصل شود:

import { Scene } from '@aspose/3d';

const scene = new Scene();
const node = scene.rootNode.createChildNode('triangle');

createChildNode(name) یک گره نام‌گذاری‌شده ایجاد می‌کند و آن را به‌عنوان فرزند گرهٔ فعلی وصل می‌سازد. شیء Node بازگردانده‌شده جایی است که در گام ۷ مش را به آن پیوست خواهید کرد.

مرحله ۳: ایجاد یک شی مش

Mesh موقعیت‌های راس و تعاریف چندضلعی را نگه می‌دارد. یک مورد با نام اختیاری بسازید:

import { Mesh } from '@aspose/3d/entities';

const mesh = new Mesh('triangle');

مش خالی شروع می‌شود: هیچ رئوس و هیچ سطحی وجود ندارد. شما آنها را در مراحل بعدی اضافه می‌کنید.

مرحله ۴: افزودن نقاط کنترل (رئوس)

نقاط کنترل موقعیت‌های راس در فضای محلی هستند. مقادیر Vector4 را به mesh.controlPoints فشار دهید. مؤلفه چهارم (w) برای موقعیت‌ها 1 است:

import { Vector4 } from '@aspose/3d/utilities';

mesh.controlPoints.push(new Vector4(0.0, 0.0, 0.0, 1.0)); // index 0
mesh.controlPoints.push(new Vector4(1.0, 0.0, 0.0, 1.0)); // index 1
mesh.controlPoints.push(new Vector4(0.5, 1.0, 0.0, 1.0)); // index 2

شما این موقعیت‌ها را با شاخص صفر‑پایه آن‌ها هنگام تعریف سطوح چندضلعی ارجاع می‌دهید.

مرحله 5: ایجاد سطوح چندضلعی

createPolygon() یک سطح را با فهرست کردن ایندکس‌های راس به ترتیب تعریف می‌کند. سه ایندکس یک مثلث می‌سازند:

mesh.createPolygon(0, 1, 2);

شما می‌توانید همچنین چهارضلعی‌ها (چهار ایندکس) یا چندضلعی‌های دلخواه را برای قالب‌هایی که از آن‌ها پشتیبانی می‌کنند تعریف کنید. برای glTF، کتابخانه به‌صورت خودکار چهارضلعی‌ها و n‑گون‌ها را هنگام خروجی‌گیری مثلث‌بندی می‌کند.

مرحله ۶: افزودن نرمال‌های راس

نرمال‌ها کیفیت رندرینگ را بهبود می‌بخشند. از mesh.createElement() برای ایجاد یک VertexElementNormal استفاده کنید، بردارهای نرمال را در یک آرایه جمع‌آوری کنید، سپس با فراخوانی setData() آن‌ها را ذخیره کنید. متد دریافت‌کننده data یک کپی محافظتی برمی‌گرداند — افزودن به آن هیچ تأثیری ندارد. از FVector3 (عدد شناور تک‌دقت) برای داده‌های نرمال استفاده کنید، نه Vector4.

import { VertexElementNormal } from '@aspose/3d/entities';
import { VertexElementType, MappingMode, ReferenceMode } from '@aspose/3d/entities';
import { FVector3 } from '@aspose/3d/utilities';

const normals = mesh.createElement(
    VertexElementType.NORMAL,
    MappingMode.CONTROL_POINT,
    ReferenceMode.DIRECT
) as VertexElementNormal;

// Build the normal array, then call setData() — do NOT push to normals.data
normals.setData([
    new FVector3(0, 0, 1), // normal for vertex 0 (pointing +Z)
    new FVector3(0, 0, 1), // normal for vertex 1
    new FVector3(0, 0, 1), // normal for vertex 2
]);

MappingMode.CONTROL_POINT به معنای یک نرمال برای هر راس است. ReferenceMode.DIRECT به معنای این است که آرایه داده‌ها به‌صورت مستقیم توسط شاخص راس چندضلعی ایندکس می‌شود.

مرحله ۷: مش را پیوست کنید و به glTF ذخیره کنید

مش را از طریق node.entity به گره اختصاص دهید، سپس صحنه را ذخیره کنید:

import { GltfSaveOptions, GltfFormat } from '@aspose/3d/formats/gltf';

node.entity = mesh;

const saveOpts = new GltfSaveOptions();
scene.save('triangle.gltf', GltfFormat.getInstance(), saveOpts);
console.log('Triangle mesh saved to triangle.gltf');

برای تولید یک فایل .glb تک‌منبع به‌جای آن، saveOpts.binaryMode = true را تنظیم کنید و پسوند فایل خروجی را به .glb تغییر دهید.